Oferta dla szkół i ośrodków dydaktycznych
Metody nauczania
Współzawodnictwo i współpraca
Wiele gier interakcyjnych posiada elementy współzawodnictwa. Uwzględniają one w ten sposób potrzeby dzieci. Realizują ich życzenia odnośnie współzawodnictwa i dają im możliwość swobodnego wyrażania się. W ten sposób respektowana jest energia, która normalnie utajona jako rywalizacyjna może obciążać klimat w grupie.
Interakcje
Wiele gier interakcyjnych wykorzystuje energię, która zwykle przeszkadza w zaplanowanych procesach uczenia się. Prowadzący grupę dzieci oczekuje, że dzieci będą cicho siedziały w ławkach i koncentrowały się w pełni na wspólnej pracy. W ten sposób dochodzi do zrealizowania tylko pewnego minimum interakcji. W grach i zabawach interakcyjnych często wykorzystuje się zaangażowanie dzieci, uwzględniając ich potrzebę poruszania się. Podczas różnorodnych eksperymentów mogą one swobodnie przemieszczać się po sali, nawiązywać kontakty werbalny i niewerbalny. W ten sposób zamiast prowadzić do rozproszenia uwagi, przeznaczona ona zostaje do konstruktywnego uczenia się.
Równomierne uczestnictwo
W każdej grupie znajduje się kilkoro dzieci, które szczególnie wybijają się lub są wyjątkowo dobre. Inni oczekują, że ta mała elita osiągnie najlepsze wyniki, będzie miała świetne pomysły itp. Ci którzy nie należą do niej, najczęściej rezygnują z odniesienia sukcesów w podobny sposób. Gry interakcyjne dają nową szansę tym, którzy należą do uczniów odnoszących mniej sukcesów. Społeczna kompetencja, szczerość, inicjatywa, odwaga, umiejętności wczucia się w sytuację innych znaczą tutaj bardzo dużo.
Spójność grupy
Konwencjonalne techniki nauczania nie są w stanie uczynić z większej grupy dzieci, które znalazły się razem mniej lub bardziej przypadkowo, rzeczywiście spójną grupę. Jest to kolejnym plusem gier interakcyjnych. Grupa zżywa się tym szybciej ze sobą, im wcześniej jej członkowie mogli się w niej sprawdzić. Dziecko ma przy tym świadomość przynależenia do grupy nie tylko jako nośnik określonej roli, lecz także jako osobowość.
Wycofanie się kierującego grupą
Szczególnie w fazie eksperymentalnej gry interakcyjnej prowadzący bardziej się wycofuje niż przy wykorzystaniu innych metod nauczania, ponieważ układ i struktura gry pozwala mu w pewnym momencie zrezygnować z funkcji kierującego grupą. Dzieci doświadczają przy tym pobudzający i wspierający potencjał grupy przekonując się, że mogą zdobyć ważne doświadczenia, także bez pomocy prowadzącego.
Cele nauczania
